مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 16 2 2026 2 21 Anaxagoras’ Encounter with Parmenides: A Critical Analysis of the Theory of Continuity and Expansion مواجهۀ آناکساگوراس با پارمنیدس؛ تحلیلی انتقادی بر نظریۀ تداوم و بسط 81 100 fa قاسم پورحسن درزی دانشگاه علامه طباطبائی زهرا حاجی شاه کرم دانشگاه آزاد اسلامی پدرام پورحسن دانشگاه بوعلی سینا 2026 2 21 <p>The important question regarding the encounter involves the triadic of interpretation, expansion, and opposition of an idea. Should Anaxagoras’ philosophical system be considered in opposition to Parmenides’ philosophy or as a continuation, explanation, and interpretation of it? Interpretations and short writings indicate neither mere opposition nor continuity and expansion; rather, they primarily point to an interpretive approach and even an independent approach. The prevailing view is that Anaxagoras based his theory on the background of Greek philosophy and earlier philosophers, and it is particularly thought that he sought to provide an answer to Parmenides’ account of the nature of reality. Parmenides is the first Greek philosopher to argue that anything that fundamentally exists can neither come into being nor perish. Anaxagoras’ approach, concepts, and interpretations show that he incorporated this idea into his system. Nevertheless, it can be said that Anaxagoras’ philosophy was formed in relation to Parmenides’ philosophy, although it is not merely a continuation or expansion of it. This paper attempts to examine and evaluate the various views of researchers regarding Anaxagoras’ intellectual relationship with Parmenides in order to clarify that, contrary to the common belief, Anaxagoras was not merely a continuation of Parmenides’ thought and diverged from him in certain areas, even adopting an independent approach regarding three topics: affirmative cosmology, numerical monism, and teleology. Historical sources and interpretive evidence suggest that Anaxagoras largely adopted a different and opposing approach in his encounter with Parmenides.</p> <p>پرسش مهم درباب مواجهه، معنای سه&zwnj;گانۀ تفسیری، بسط و گسترش ایده و تقابل است. آیا نظام فلسفی آناکساگوراس را باید در برابر فلسفه پارمنیدس بشمار آورد یا در تداوم و شرح و تفسیر آن؟ تعابیر و پاره&zwnj;نوشته&zwnj;ها نه حکایت از تقابلِ صرف دارند و نه استمرار و بسط، بلکه عمدتاً بر رویکرد تفسیری و حتی رهیافتی مستقل دلالت دارند. دیدگاه رایج اینست که آناکساگوراس نظریة خود را بر پس زمینۀ فلسفۀ یونانی و فیلسوفان پیشین پایه&zwnj;گذاری کرده و بطور خاص، تصور میشود که او میکوشد پاسخی به روایت پارمنیدس از ماهیت واقعیت ارائه دهد. پارمنیدس نخستین فیلسوف یونانی است که استدلال میکند هر چیزی که بشیوه&rlm;یی بنیادین وجود دارد، نه میتواند بوجود آید و نه معدوم گردد. رویکرد و مفاهیم و تعابیر آناکساگوراس نشان میدهد که وی این ایده را در نظام خود گنجانده است. با این&lrm;وصف، میتوان گفت فلسفه آناکساگوراس بنوعی در نسبت با فلسفة پارمنیدس شکل گرفت، گرچه صرفاً تداوم یا بسط آن نیست. در نوشتار حاضر کوشش خواهد شد دیدگاههای مختلف پژوهشگران درباب نسبت فکری آناکساگوراس با پارمنیدس مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد تا روشن گردد که برخلاف تصور غالب، آناکساگوراس صرفاً تداوم اندیشۀ پارمنیدس نبوده و در حیطه&lrm;هایی از او جدا شده و حتی در سه موضوع کیهان&lrm;شناسی ایجابی، مونیسم عددی و غایت، رویکردی مستقل در پیش گرفته است. منابع تاریخی و شواهد تفسیری نشان میدهند که آناکساگوراس در مواجهه با پارمنیدس، عمدتاً رویکردی متفاوت و تقابلی داشت.</p>

http://hop.mullasadra.org/en/Article/Download/53175