مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 16 3 2026 5 19 An Approach to Hermann Cohen’s Anti-Psychological Interpretation of Kant’s Synthetic a priori رهیافتی بر تفسیر ضد روان‌شناختی هرمان کوهن از تألیفی پیشینی کانت 5 26 fa مهدی خیاط‌زاده موسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران 2026 2 8 <p>The most important issue in Immanuel Kant’s epistemological system is Synthetic a priori judgments. Some interpreters of Kant have criticized his philosophical system by presenting a psychological interpretation of Kant. Hermann Cohen, a German philosopher, is one of the interpreters of Kant’s epistemological system who, unlike this group, has strictly avoided Kant’s psychological interpretation and has criticized such interpretations by presenting a new and original interpretation of a priori authorship propositions. In his interpretation of Kant, he states three levels or degrees for a priori authorship propositions and refers the third degree to common experience. For this purpose, he starts from “place” and, by reflecting on the meaning of place, reaches three levels or degrees of a prioriity: 1) place as something that precedes every other sensory thing; 2) place as form; 3) place as a formal condition of the possibility of experience. By using the third-level a priori, Kuhn acquits Kant of the accusations of subjectivism. Kuhn considers the reference for third-order a priori propositions to be the principles of mathematics and the fundamental laws of pure natural science, namely mechanics. He believes that these principles and laws constitute the possibility of experience. This experience, unlike personal experiences, is general and common to all individuals. In his view, the task of philosophy is to arrive at third-order a priori principles by reflecting on this mathematical natural science. </p> <p>مهمترین مسئله در نظام معرفتی ایمانوئل کانت، گزارههای تألیفی پیشینی هستند. برخی از مفسران کانت، با ارائۀ تفسیری روانشناختی از کانت به نقد نظام فلسفی وی پرداختهاند. هرمان کوهِن، فیلسوف آلمانی، یکی از مفسران نظام معرفتی کانت است که بر خلاف این دسته، بشدت از تفسیر روانشناختی کانت احتراز کرده و با ارائۀ تفسیری نو از گزارههای تألیفی پیشینی، چنین تفاسیری را به بوتۀ نقد کشیده است. وی در تفسیر خود از کانت، سه سطح یا درجه برای گزارههای تألیفی پیشینی قائل شده و درجۀ سوم آن را به تجربۀ مشترک ارجاع میدهد. او برای این منظور از «مکان» شروع کرده و با تأمل در معنای مکان، به سه سطح یا درجه از پیشینی بودن میرسد: 1) مکان بعنوان امری که مقدم بر هر امر حسی دیگر است؛ 2) مکان بعنوان صورت؛ 3) مکان بعنوان شرط صوری امکان تجربه. کوهن با استفادۀ از پیشینی سطح سوم، کانت را از اتهامات سوبجکتیویسم مبرا میکند. کوهن مرجع گزارههای پیشینی درجۀ سوم را اصول ریاضیات و قوانین بنیادین علم طبیعی خالص، یعنی مکانیک میداند که اموری عینی بشمار میروند. او معتقد است این اصول و قوانین، تشکیل&zwnj;دهندۀ امکان تجربه هستند. این تجربه، بر خلاف تجارب شخصی، کلی و بین تمام افراد مشترک است. در نظر وی، وظیفۀ فلسفه اینست که با تأمل در این علم طبیعی ریاضیاتی، به اصول پیشینی درجۀ سوم برسد. چنین علمی در هر عصری متغیر است و در نتیجه، گزارههای پیشینی نیز در هر عصری متفاوت خواهند بود.</p>

http://hop.mullasadra.org/en/Article/Download/52967