مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 16 3 2026 5 19 Analysis of the System of Mysticism and Practical Ethics in the Thought of Ibn Maytham Bahrani Based on the Explanation of Nahj al-Balagha تحلیل نظام عرفان و اخلاق عملی در اندیشۀ ابن‌میثم بحرانی براساس شرح نهج‌البلاغه 73 90 fa سعید خدادادی دانشگاه لرستان زینب صداقتیان دانشگاه ملی مهارت مرجان امیدی حوزه علمیه خواهران مهزیار عالیشاهی حوزه علمیه قم 2025 12 28 <p>The present study examines the style of mysticism and practical ethics from the perspective of Ibn Maytham Bahrani in order to clarify the relationship between divine knowledge and the two practical dimensions of morality that he proposes for attaining divine nearness. In particular, despite Ibn Maytham Bahrani&rsquo;s prominent position in Islamic mysticism and ethics, little research has addressed his integrated style in the connection between theoretical knowledge and practical ethics. The lack of this comprehensive study has made it difficult to systematically utilize his teachings in today&rsquo;s spiritual education. The main question is how Ibn Maytham, by combining theoretical wisdom and practical virtues, outlines the path to attaining divine nearness, and how does this style distinguish it from other schools of Islamic mysticism? Ibn Maytham Bahrani considers attaining divine nearness to be the result of simultaneously strengthening theoretical and practical powers; however, the innovation of this study is the analysis and extraction of Ibn Maytham&rsquo;s integrated framework in mysticism and practical ethics, which has so far been less prominent in previous studies. Findings: Ibn Maytham Bahrani considers two key aspects to introduce the mystical style: (a) the theoretical aspect, which cannot be achieved except through deep knowledge and recognition of God, (b) the practical aspect, which is possible by adhering to the four moral virtues of wisdom, chastity, courage, and justice.&nbsp;</p> <p>پژوهش حاضر به بررسی سبک عرفان و اخلاق عملی از دیدگاه ابن&zwnj;میثم بحرانی میپردازد تا رابطۀ بین معرفت الهی و دو بُعد عملیِ اخلاقی&zwnj;یی که او برای وصول به قرب الهی مطرح میکند، روشن شود. پرسش اصلی مقاله اینست که چگونه ابن&zwnj;میثم با تلفیق حکمت نظری و فضایل عملی، مسیر وصول به قرب الهی را ترسیم کرده و این سبک چه تمایزی با سایر مکاتب عرفان اسلامی دارد؟ او وصول به قرب الهی را نتیجة تقویت همزمان قوای نظری و عملی میداند. ابن&zwnj;میثم برای معرفی سبک عرفانی دو جنبۀ کلیدی قائل است: 1) جنبۀ نظریه&zwnj;ورزی که محقق نمیشود مگر با معرفت و شناخت عمیق از خداوند؛ 2) جنبۀ عملی که با پایبندی به چهار فضیلت اخلاقیِ حکمت، عفت، شجاعت و عدالت امکانپذیر است. این ترکیب بین معرفت و عمل، به فهمِ عمیقتر و تجربه&zwnj;یی عملی از قرب الهی می&zwnj;انجامد و نشان میدهد که رشد عرفانی بدون توسعۀ هر دو جنبه با یکدیگر، غیرممکن است. او در سلوک اخلاقی نیز بر تربیت نفس، کنترل شهوت و پرهیز از ریا و تظاهر تأکید دارد.</p> http://hop.mullasadra.org/en/Article/Download/52592