مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 6 3 2016 6 21 A Historical Study of the Origins of the Problem of Method in Western Philosophy and its Reflection on the Methodologies of Descartes and Spinoza بررسي تاريخي سرآغازهاي ظهور مسئله روش در فلسفه غرب و انعکاس آن در روش‌شناسي دکارت و اسپينوزا 1 10 fa حسين صابري ورزنه 2017 3 12 The present paper deals with the background and causes of the rise of the problem of method and its importance in the 17th century, particularly, in Descartes and Spinoza. The criticisms advanced against the different aspects of Aristotelian philosophy (such as the discussion of the universals, the re-emergence of Pyrrhonian skepticism, functionalism in sciences, and the development of exact sciences) wavered the foundations of previous philosophical schools and gave rise to discussions regarding the criteria for the truth and the correct methods of thinking. As a result, some logicians such as Zabarella and Eutyches decided to revise Aristotelian logic and began speaking of methods of analysis and synthesis, definition processes, and the cohesion and coherence of matters of discussion. Following the same tradition and, of course, under the influence of Aristotle’s critics, Descartes and Spinoza advocated the geometric method of analysis and synthesis. In this way, they tried to provide a guarantee for the truth of their words and transform the infertility of the Aristotelian categorical syllogism into an invaluable, fertile, and methodic kind of thinking. نوشتار حاضر به علل و پيشينة ظهور مسئلة روش و اهميت يافتن آن در قرن هفدهم و بخصوص نزد دکارت و اسپينوزا پرداخته شده است. هجمه‌هايي که در قرون وسطي از جهات مختلف بر تفکر ارسطويي وارد آمد (از جمله بواسطة بحث کليات، ظهور دوبارة شکاکيت پوروني، کاربردگرايي در علوم و پيشرفت علوم دقيقه)، باعث شد تا مرجعيتهاي فکري پيشين متزلزل شوند و صحبت از معيار حقيقت و روش تفکر صحيح مطرح گردد. کساني چون ککلنيوس، زابارلّا و اوستاکيوس درصدد اصلاح منطق ارسطويي برآمدند و صحبت از روشهاي تحليل و ترکيب، فرايندهاي تعريفي و انسجام و پيوستگي مطالب به ميان آوردند. دکارت و اسپينوزا در ادامة همين سنت و البته با تأثير از ارسطو ستيزان، روش هندسي را در اشکال تحليلي و ترکيبي آن در پيش گرفتند و سعي نمودند از اين طريق، ضامن صدقي براي گفته‌هاي خود تأمين کنند و عقيم بودن قياس اقتراني ارسطويي را به تفکر روشمند زاينده مبدّل سازند. http://hop.mullasadra.org/ar/Article/Download/23189