مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621سخن سردبیر110faدکتر حسینکلباسی اشتریدانشگاه علامه طباطبايي201756میراث مکتوب هر ملت، سند زنده‌يی است از سطح آگاهی، فرهنگ و حیات معنوی آنان که به میزان ظرفیت خود میتواند ضمن هویت‌بخشی به آحاد آن ملت، راه و جهت حرکت آیندگان را نیز روشن نمايد. سطحیترین نگاه به میراث گذشتگان، نگاه موزه‌يی و مکانیکی و شیء‌انگارانه است؛ به این معنا که میان قطعات اعتباری زمان هیچگونه ربط و نسبتی را نمیبیند و از گذشته نیز چیزی جز امر منسوخ و سپری شده درنمییابد، درحالی که، حال، صورت بالفعل گذشته و آینده، صورت بالقوه اکنون است. تازه این معنا به حیث آفاقی زمان بازمیگردد وگرنه به حیث انفسی، این پیوند و نسبت قویتر و زنده‌تر است. اگرچه فهم عالم معاصر نسبت به گذشته و تاریخ دچار تغییر و دگرگونی شده و نشانه بارز آن تبدیل همه چیز در صورت ابژه و تلقی سوبژکتیو از عالم است ـ و از جمله آن معنایی که از واژه «سنت» اراده میکند ـ با وجود این اغلب ملتها و اقوام عالم در برجسته کردن میراث گذشته خود و معرفی ظرفیتهای آن، سعی و اهتمام بلیغ به خرج میدهند. از سوی دیگر، در امتداد طرح استعماری قرون اخیر در جهت فراموشی هویتهای اصیل ملتها و پذیرش صورتهای مصرف‌گرایانه و بی‌ریشه وارداتی، بسیاری از مآثر ارزشمند اقوام غیرغربی یا به یغما رفته و یا بتدریج به فراموشی سپرده شده است. اکنون بخش اعظم موزه‌های بزرگ غربی با آثار گذشته ملتهای شرقی تجهیز شده و بازدیدکنندگان، خاطره ازلی ملتهای متمدن مشرق زمین را در موزه‌های رنگارنگ مغرب زمین زنده میکنند! در دویست سال اخیر که فرهنگ غرب به درجاتی از خودآگاهی رسید، در معرفی و بازآفرینی گذشته یونانی و یونانی مآبی خود، تلاشی فراگیر بخرج داد تا آنجا که ملتهای دیگر را مدیون و وامدار مطلق گذشته خود خواند و میراث فرهنگی و علمی و بویژه مکتوب خویش را به صور مختلف به ملتها شناساند. روشن است که این میراث به مجموعه‌يی از اشیاء و اسباب و ظروف و آلات شکار و صنعت و کشاورزی محدود نمیشود، بلکه به تمامی حیثیات مدنی، فرهنگی و فکری گذشتگان دور و نزدیک بازمیگردد. در میان ملتها، ایران اسلامی که بنحو شگفت‌انگیزی توانست هویت ملی و تاریخی خود را با هویت دینی و آیینی پیوند زند، اکنون گنجینه‌يی از میراث و مآثر ادبی و علمی در گستره وسیعی از شاخه‌های دانش را در دست دارد که امروزه باید در مدار پژوهش و معرفی به نسل حاضر قرارگیرد؛ از جمله این میراث گرانسنگ، مجموعه عظیمی از مخطوطات علمی است که هرکدام گذشته از ارزش مادی و صوری، گنجینه‌يی از معارف و تجارب را در دل خود جای داده است و اکنون بخشی از آن بدست گروهی از فضلا و نسخه‌پژوهان حوزه و دانشگاه به ساحت آگاهیهای علمی امروز راه یافته و مییابد. همچنين بخش عظیمی از این میراث به قلمرو دانشهای عقلی و عرفانی تعلق دارد که در انتظار اهتمام محققان برای معرفی و معارفه به مخاطب حاضر است. امید که سهمی از پژوهشهای فلسفی و نظری استادان و جوانان دانش‌پژوه به احیای این میراث و تراث علمی تعلق گیرد و گرد نسیان و غربت از چهره مجاهدتهای علمی اسلاف از بزرگان و عالمان ما زدوده شود. «بمّنه و کرمّه» http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23246

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621Doxography Tradition of Ancient Greek Philosophers (with Reference to Hermann Diels’ View)سنت عقیده‌نگاری فیلسوفان باستان یونان (با اشاره به ديدگاه هرمان ديلس)110faدکتر حسینکلباسی اشتریدانشگاه علامه طباطباييبهناز عقیلی دهکردیدانشگاه علامه طباطبائي201756In the sixth century BC, pre-Socratic philosophers introduced different research methods in the realms of science and philosophy, wrote the first scientific treatises, and presented the basic concepts in the process of deduction. However, we do not have access to any of their independent works except for some extracts which have been quoted in the works of post-Socratic scholars. Nevertheless, this method lacks the required efficiency in understanding and evaluating the words of pre-Socratic scientists at all times. Hermann Alexander Diels presented a new method of doxography in his book of Doxographi Graeci (Greek Doxographers). He returned the tradition of doxography to the one adopted in a book by Theophrastus, who was a student of Aristotle. Diels’ method was criticized by later scientists, such as Mansfield. Based on his critique, the effects of Sufists’ ideas, Aristotle’s theory of edited collections and books of principles, tradition of genealogy writing, and commentators’ glosses on the formation of doxographical texts have not been much appreciated in Diels’ method.پیشاسقراطیان در سده ششم قبل از میلاد، شیوه‌های پژوهش در دو قلمرو علم و فلسفه را پایه‌گذاري كردند؛ نخستین رسالات علمی را نگاشتند و مفاهیمِ پایه در فرایند استنتاج را شناساندند. با وجود این، هیچ اثر مستقلی از ایشان بدست ما نرسیده و هرچه داریم پاره‌هایی منقول‌ از سخنان ایشان در آثار پسینیان است که هرکدام پاره‌نوشته‌ را در سیاقی متفاوت آورده‌اند. ولی این شیوه همواره در فهم سخن و ارزیابی پیشاسقراطیان کارآیی ندارد. هرمان دیلس با تأليف کتاب عقیده‌نگاری یونانی خود، شیوه‌يی نو در باب عقیده‌نگاری را مطرح ساخت. وی سنت عقیده‌نگاری را به کتاب تئوفراستوس، شاگرد ارسطو، بازگرداند. شیوه دیلس را دانشمندان بعدی ـ از جمله منسفیلد‌ـ نقد کردند. بر اساس نقد منسفید، تأثیر منابعی مانند سوفیستها، نظر ارسطو درباره‌ عقیده بر گلچینها و کتابهای آموزه‌يی، سنت سلسله‌نگاری و آثار شارحان بر شکلگیری متون عقیده‌نگاری، چیزی است که در روش دیلس کمتر به آن بها داده شده ‌است.http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23247

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621A Study of the Historical Background of Reductionismجستاري در پي‌رنگهاي تاريخي تحويل‎‌گرايي110faمهدي غياثونددانشگاه خوارزمي 201756Reductionism has been so prevalent in contemporary philosophy in certain fields such as the philosophy of religion, the philosophy of science, and the philosophy of mind that some have called our time the period of reductionism. The naive form of the idea of reduction which is expressed as the very “A is nothing but B” has appeared in so many diverse forms and models since the second half of the 20th century that its primary form can be hardly observed today. In this study, the writer aims to investigate the historical background of reductionism as an idea. In doing so, he initially provides a brief historical-logical account of the background of this idea since the second half of the 20th century onwards. In the second part of the paper, he begins his discussion with the philosophy of ancient Greece. Then he brings it to an end through referring to the analysis of this idea by the members of the Vienna Circle and connecting it to the point at which he began the first part of the paper, i.e. the second half of the 20th century.تحويل‌گرايي در فضاي فلسفه معاصر و در زمينه‌هايي چون فلسفه دين، فلسفه علم، فلسفه ذهن و... چنان جاري و ساري بوده و هست که برخي زمانة ما را زمانة تحويل‌گرايي خوانده‌اند. صورت خام ايده تحويل که همان «الف چيزي نيست جز ب»، از نيمة دوم قرن بيستم به اينسو، چنان شاهد صورتبنديها و مدل‌سازيهاي گوناگون بوده است که ديگر نشان اندکي از آن صورت خام اوليه درش قابل تشخيص است. در نوشتار حاضر، هدف ما جستجوي پي‌رنگهاي تاريخي تحويل‌گرايي در مقام يک ايده است. براي اين منظور بحث را از ترسيم تاريخي ـ منطقي و البته اجمالي تصوير اين ايده از نيمة دوم قرن بيستم به اينسو آغاز خواهيم کرد و سپس در بخش دوم مقاله، بحث را از فلسفه يونان باستان آغاز کرده و با اشاره به تحليل اعضاي حلقة وين و اتصال اين مسير به نقطه‌‌يي که بحث را در بخش نخست مقاله از آن آغاز کرده‌ايم، يعني نيمة دوم قرن بيستم، به پايان خواهيم برد. http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23248

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621Function of the Intellect in the Realms of Religion and Ethics in Qadi Abduljabbar Mu‘tazili کارکرد عقل در حوزه دين و اخلاق از منظر قاضي عبدالجبار معتزلي110faفرزانه مصطفي‌پوردانشگاه آزاد اسلامیحسين هوشنگيدانشگاه امام صادق (ع)سيدعباس ذهبيدانشگاه آزاد اسلامی201756This paper examines the functions of theoretical and practical intellects in the fields of religion and ethics in the view of Qadi Abduljabbar Mu‘tazili. Based on what appears from his views regarding the explanation of ethical propositions, we can refer to three epistemological, motivational, and ontological approaches. The writers have investigated three categories in the field of epistemology: knowledge of fundamental values, goodness and ugliness of acts, and unveiling of ethical principles based on basic propositions; two functions of the intellect in the field of motivation: the origin of human ethical implications and the basis of Man’s responsibility, and the human voluntary and rational choice in the field of ontology. He maintains that the intellect plays an essential and fundamental role in each of them, and that moral principles have been explained based on rational reasoning. Regarding the functions of the intellect in the domain of understanding religion, the writers initially deal with God’s Oneness and Justice in the light of rational reason and, then, relying on religious principles and through granting a central role to the intellect, they interpret some Qur’anic verses. Finally, they try to interpret some cases which are in contrast to the intellect with reference to certain examples.نوشتار حاضر به بررسي کارکرد عقل نظري و عملي در حوزه دين و اخلاق از منظر قاضي عبدالجبار معتزلي ميپردازد. بر اساس آنچه از انديشه‌هاي عبدالجبار در زمينه تبيين گزاره‌هاي اخلاقي برمي‌آيد، ميتوان به سه رويکرد معرفت‌شناختي، انگيزشي و وجودشناختي قائل شد. در حوزه معرفت‌شناختي، سه مقوله، شناخت ارزشهاي پايه، حسن و قبح افعال، کشف احکام اخلاقي مبتني بر گزاره‌هاي پايه، در حوزه انگيزشي، دو گونه کاربرد عقل بعنوان منشأ الزامات اخلاقي و اساس مسئوليت انسان و در حوزه وجودشناختي، انتخاب ارادي و عقلاني بشر مورد بررسي قرار گرفته است. عقل در هرکدام از آنها، نقش و کارکرد اساسي و بنياديني داشته و برپايه استدلال عقلاني، احکام اخلاقي تبيين شده است. در زمينه کارکرد عقل در حوزه فهم دين نيز ابتدا صفات توحيد و عدل خداوند، بر مبناي استدلال عقلاني بررسي شده و سپس با تکيه بر اصول اعتقادي و محوريت عقل به تفسير آيات پرداخته و موارد معارض با عقل را با ذکر نمونه‌هايي از آن تأويل نموده است.http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23249

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621Worlds of Intellect and Beyond-Intellect in Ayn al-Qudatعالم عقل و ماوراي عقل در انديشه عين‌القضات110faسيدمصطفي شهرآيينيدانشگاه تبريز ناهيد نجف‌پوردانشگاه تبريز 201756As a science representing rationality and intellection, philosophy can liberate human beings from the sensible world, which is the abode of darkness and ignorance, through teaching them the correct method of using their thinking ability. In Ayn al-Qudat’s view, the sensible world is the world of those people who look like human beings but are deprived of the truth of humanity. This is because they are ignorant and live in an animal world which is void of wisdom and thinking. He believes that, by benefitting from rationality, Man can leave the sensible world behind and step into the world of the intellect and thinking. In other words, they can begin the learning of philosophical sciences and other useful disciplines and develop wisdom and intelligence. Moreover, through even greater use of their intellect, they can step beyond the world of the intellect and enter another world which Ayn al-Qudat calls the “beyond-intellect world”. He argues that it is possible to attain this station in two ways: A) intellectual ascetic practice, in the sense that Man should become involved in the acquisition of theoretical sciences such as philosophy; B) training of the will, in the sense that Man should purify their inner reality from unpleasant conduct and behavior and socialize with the people of taste (dhawq). In this paper, by casting a glance at the three worlds of the sense, the intellect, and the beyond-intellect in Ayn al-Qudat’s view, the writers have discussed the role of philosophy and intellection in reaching the world of the beyond-intellect and attaining insight and knowledge, which lead to other-worldly happiness.فلسفه در مقام دانشي که جلوة عقلانيت و انديشه‌ورزي است، با آموختن روش صحيح بکارگيري تفکر به انسان ميتواند او را از عالم حسيات که عالم تاريکي و ناداني است، برهاند. عالم حسيات در انديشه‌ عين‌القضات دنياي انسانهايي است که به شکل و شمايل انسان اما از حقيقت انسانيت بي‌بهره‌اند؛ زيرا ايشان غافلانند و به‌دور از خرد و انديشه در عالم حيواني بسر ميبرند. به باور عين‌القضات، انسان با بهره‌مندي از عقلانيت ميتواند از وادي حس درگذرد و به عالم عقل و انديشه پاي بگذارد؛ به اين معنا که به آموختن علوم فلسفي و ديگر علوم سودمند بپردازد و صاحب خرد و عقلانيت گردد و با بهره‌مندي هرچه بيشتر از عقلانيت، از وادي عقل هم پار را فراتر نهاده و به وادي ديگري قدم نهد که عين‌القضات آن را «طور وراي عقل» مينامد. او رسيدن به اين مرتبه را از دو راه ممکن ميداند: الف) رياضت عقل، بدين‌معني که انسان بايد با همت‌گماشتن به علوم نظري همچون فلسفه به رياضت عقل بپردازد؛ ب) تربيت اراده که آدمي بايد براي تربيت اراده به تصفيه‌ باطن از اخلاق ناپسند بكوشد و با اهل ذوق همنشين گردد. در اين نوشتار ميکوشيم تا با نگاهي به سه وادي «حس، عقل و ماوراي عقل» از ديدگاه عين‌القضات، به نقش فلسفه و خردورزي چونان راهي براي راهيابي انسان به طور وراي عقل و رسيدن به بصيرت و معرفت که موجب سعادت اخروي است، بپردازيم.http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23250

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621The Relationship between Religion and Ethics in the View of the Mu‘taziliteرابطه دين و اخلاق نزد معتزله110faاعظم قاسميپژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي201756In Islamic culture, the Mu‘tazilite were the first group who employed the rational method and considered the intellect to be the sole means of knowing the truth and to be independent from religion. That is why they have been referred to as the followers of the “religion of the intellect”. The Mu‘tazilite granted a kind of sanctity to the intellect and maintained that when human beings perfect their intellect, they can perceive essential truths, which consist of the knowledge of God and the knowledge of the good and evil. On the other hand, they never denied revelation but believed that it cannot be in contrast to human intellect. They also stated that since the intellect has a longer history than revelation, it is identical with light, without which no one can be led to the right path. The purpose of revelation is to increase intellectual knowledge and make it more accurate. The Mu‘tazilite, thus, concluded that the intellect is the criterion for revelation. This idea was one of their most important principles. Hence, it can be said that, for this group, ethics is based on a kind of intellect which is prior to religion. One of their most famous principles is, “thinking before hearing”. The Mu‘tazilite are mutikallim, and a mutikallim looks at the intellectual human being as a responsible individual before God. They consider the intellect to be sufficient regarding Man’s need to revelation at the outset of obligation. This paper deals with Mu‘tazilites’ view of the relationship between religion and ethics.در فرهنگ اسلامي، معتزله نخستين گروهي بودند که روش عقلي را بکار گرفتند و عقل‏ را يگانه ابزار شناخت‏ حقيقت و مستقل از دين دانستند تا جايي که با عنوان پيروان «شريعت عقل» از آنها ياد شده است. معتزله براي عقل، قداست قائل شدند و گفتند انسان وقتي عقلش کامل شود، حقايق اساسي را درک ميکند و اين حقايق اساسي، معرفت خدا و معرفت خير و شر است. از جهت ديگر، آنها وحي را انکار نكردند وليكن معتقد بودند كه جايز نيست وحي مخالف عقول ما باشد و از آنجا که سابقه عقل در انسان از سابقه وحي بيشتر است، پس عقل نور است و بدون آن نميتوان هدايت شد. هدف از وحي، اين است که معرفت عقلي را بيفزايد و آن را دقيقتر کند. معتزله به اين نتيجه‌گيري رهنمون ميشود که عقل مقياس وحي است و اين از مهمترين مبادي نزد آنان است. بر اين اساس ميتوان گفت نزد معتزله، اخلاق، مبتني بر عقلي است که مقدم بر دين ميباشد. قاعده مشهور معتزله اين است: «الفکر قبل ورود السمع». معتزليان متکلمند و متکلم به انسان عاقل بعنوان شخص مکلّف در برابر خدا نگاه ميکند. آنان در خصوص نياز انسان به وحي در آغاز تکليف، عقل بشر را کافي ميدانند. نوشتار حاضر به تبيين رابطه دين و اخلاق نزد آنان ميپردازد. http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23251

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621Socrates’ Approach and Our Approach (Socrates’ Historical Views of Iran and Iranians)طرف سقراط و طرف ما (ملاحظات تاريخي سقراط درباره هويت ايران و ايراني)110faسيدموسي ديباجدانشگاه تهران201756Previously, in a paper entitled Iranian Thought in Socratic Thought (presented in the “Conference on Commemorating Socrates, the Greek Philosopher”, Tehran, 2001), the writer of the present paper argued that in Plato’s dialogues, the rights of Iranians and the Iranian government have not been clearly stipulated. Socrates, who expected Iranians to officially recognize the government of Athens, does not explicitly talk about the official or de facto recognition of the Achaemenid government. Plato has spoken about the poets, playwrights, and historiographers of other nations, particularly those of Iranians, more freely than other Greek thinkers and scholars. However, he does not believe that Athenians’ democratic rights are conditioned by protecting the rights of other nations, including Iranians and Egyptians, and recognizing the legitimacy of their governments. The present paper is intended to define and review the features of Athenian self-knowledge and Iranian self-knowledge and compare them with each other. As Socrates himself considers it justified, strangers can also discuss the nature of “terms”, including the description of the characteristics of the Greeks. As we know, once Phaedrus told Socrates, “Yes, Socrates, you can easily invent tales of Egypt, or of any other country.” In this paper, the writer does not intend to copy Socrates’ approach in this regard; neither does he intend to provide a mythical, narrative, or historical account of the conditions of Greece during the time of this philosopher. Rather, he seeks to extensively explain and interpret his political view of Iran, specifically with reference to Alcibiades and Laws dialogues.پيشتر در مقاله‌يي تحت عنوان «انديشه ايران در انديشه سقراط (کنفرانس بزرگداشت فيلسوف يوناني سقراط، تهران/1380» استدلال نموديم که در مکالمات افلاطوني، تصريحي بر حق ملت ايران و نيز حق دولت ايراني ديده نميشود. سقراط که انتظار داشت ايرانيان حکومت آتن را برسميت بشناسند، در تأييد رسمي و باصطلاح دوژوري حکومت هخامنشي سخني بصراحت نميگويد. برغم اينکه افلاطون بيش از ديگر يونانيان با آزادمنشي از شاعران و نمايشنامه‏نويسان و مورخان ديگر ملتها و در اين ميان بيشتر از ملت ايران ياد ميکند، اما وي حقوق دموکراتيک آتنيها‏ را مشروط به حفظ حقوق ملتهاي ديگر از جمله ايرانيها‏ و مصريها و مشروعيت دولتهاي آنان نميداند. در نوشتار حاضر قصد ما اين است که ويژگيهاي خودشناسي آتني را در نسبت با خودشناسي ايراني تعريف و بازشناسي کنيم؛ افلاطون در اشعار خود گفته است: «سلام مرا به ساحلي که همسايه ماست برسانيد.» بتعبير فيلسوفانه آتن بايد به مرزها کشيده شود تا خود را دريابد، زيرا مرزهاي انديشه آتني و يوناني براي خودشناسي و مطالعه تاريخ ايراني اهميت دارد و همانگونه که سقراط خود به بيگانه اجازه ‏داده بود، بيگانه ميتواند‏ درباره ماهيت «حد»، از جمله حد و رسم انسانِ يوناني و غيرآن سخن بگويد. به ياد بياوريم زماني که فايدروس به سقراط ‏گفته بود: «سقراط! چه آسان ميتواني راجع به مصر و هر کشور ديگر که بخواهي داستان بسازي». قصد ما در نوشتار حاضر، پيروي متقابل از سقراط در اين فقره نيست و نميخواهيم‏ وارد انشاء اسطوره‌يي و داستاني و يا تاريخي درباره يونان سقراط بشويم، بلکه مقصود تفسير و تفصيل نظر سياسي سقراط درباره ايران بخصوص با رجوع به رساله آلکيبيادس و رساله قوانين است. http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23252

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریتاریخ فلسفه2008-9589732017621A Critique and Study of the Zoroastrian Origin of Plato’s Doctrine of Ideasمنشأ زرتشتي آموزه‌ مثل افلاطون: نقد بررسي110faزینب شریعت نیادانشگاه الزهرا(س)نوری سادات شاهنگیاندانشگاه الزهراء(س)201756Some basic concepts such as the Ideas and farvahar hold a particular and precious place in Plato’s philosophy and the Zoroastrian religion. In Plato’s philosophy, the doctrine of Ideas introduces the origin of the forms of the material world through explaining the concept of being. Similarly, in the Zoroastrian worldview, the creation of the forms of this world has been considered to depend on their spiritual forms (farvahar). Because of certain similarities between these two key concepts, some believe that Plato modeled Zoroaster’s teachings and maintain that the doctrine of Ideas is indeed a Zoroastrian doctrine. This paper aims to verify this claim by comparing these two concepts and checking the differences and similarities between them in terms of their characteristics and functions. Apparently, the differences between them are too great to allow the easy acceptance of the modeling theory.مفاهیم بنیادی مُثُل و فَرَوَهر در فلسفه افلاطون و دیانت زرتشتی از جایگاه ویژه و ارزشمندی برخوردارند. در فلسفه افلاطون نظریة مُثُل با تبیین هستی به بیان اصل و منشأ صور عالم مادی پرداخته است؛ چنانکه در جهان بینی زرتشتی نيز، آفرینش صورتهای این عالم، تابع صور روحانی(فَرَوَهر) آنها دانسته شده است. بسبب وجود برخی شباهتها میان این دو مفهوم کلیدی، برخی قائل به الگوبرداری افلاطون از تعالیم زرتشت بوده و آموزه مُثُل را آموزه يي زرتشتی دانسته اند. نوشتار پیش رو با هدف راستی‌آزمایی این ادعا به مقایسه اين دو مفهوم پرداخته و وجوه افتراق و اشتراک هريک را در خصوص ویژگیها و کارکردها مورد بررسی قرار داده است. چنین بنظر میرسد که تفاوتهای این دو جدی تر از آن است که نظریة الگوبرداری بآسانی قابل پذیرش باشد. http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/23253