مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 16 1 2025 12 16 The Problem of Human Identity: From Cartesian Secular Individual Identity to Aṭṭār’s Divine Collective Identity مسئله هویت انسان: از هویت فردی سکولار دکارتی تا هویت جمعی الهی عطار 145 168 fa محمدعلی عباسیان چالشتری دانشگاه پیام نور 2025 9 7 The questions of whether humans have an identity and, if the answer is yes, whether this identity is individual or collective, divine or non-divine, lie at the core of what is called the “problem of identity.” Since Descartes’ time, these questions have turned into the main focus of philosophical reflections on human identity. In response to these questions, Descartes and his modern followers have acknowledged an individual and non-divine identity for humans; Levinas has entirely denied identity, and a group of phenomenologists have come to believe in a kind of “non-divine collective pseudo-identity.” The Cartesian view of identity is intertwined with the concept of “epistemic sameness,” while the phenomenological view emphasizes the concept of “intersubjectivity.” Critics of Descartes argue that his theory of individual identity leads to “solipsism,” meaning that “I am alone in the world”, and that “I am the only one who can know any external world exists.” However, centuries before Descartes, postmodernists, and phenomenologists, using a symbolic language and an integrative approach, Aṭṭār Nishābūrī presented a distinct theory of human identity in his Manṭiq al-ṭayr (The Conference of the Birds); a theory that contains elements of phenomenology and Cartesian theory and reinterprets the concepts of “intersubjectivity” and “epistemic sameness” in a gnostic and theological context. This paper introduces and explains this theory, titled the “theory of divine collective human identity”; a theory that can open new horizons for understanding human beings and their identity. این پرسشها که آیا انسانها دارای هویتند؟ و اگر پاسخ مثبت است، آیا این هویت، فردی است یا جمعی؟ الهی است یا غیرالهی؟ در کانون چیزی قرار دارند که ما آن را «مسئله هویت» مینامیم. از زمان دکارت تاکنون، این پرسشها به محور اصلی تأملات فلسفی پیرامون هویت انسان بدل شده&zwnj;اند. در پاسخ به این پرسشها، دکارت و پیروان مدرن او به هویتی فردی و غیرالهی برای انسان اعتقاد پیدا کرده&zwnj;اند، لویناس بکلی منکر هویت شده، و گروهی از پدیدارشناسان نیز به نوعی «شبه&zwnj;هویت جمعی غیرالهی» باور پیدا کرده&zwnj;اند. اندیشة دکارتی دربارة هویت، با مفهوم «اینهمانی معرفتی» گره خورده است، درحالیکه دیدگاه پدیدارشناسی بر مفهوم «بیناانفسیت» تأکید دارد. مخالفان دکارت بر او اشکال گرفته&zwnj;اند که نظریه هویت فردی وی به «خودتنها&zwnj;گرایی»، یعنی تنها بودن من در جهان و اینکه من تنهاکسی هستم که میتوانم بدانم وجود دارد، منجر میشود. با این حال، قرنها پیش از امثال دکارت و پست&zwnj;مدرنها و پدیدارشناسان، عطار نیشابوری در منطق&zwnj;الطیر، با بهره&zwnj;گیری از زبان رمزی و رویکردی تلفیقی، نظریه&zwnj;یی متمایز درباب هویت انسان ارائه کرده است؛ نظریه&zwnj;یی که عناصری از پدیدارشناسی و نظریة دکارتی را در خود دارد و مفاهیم «بیناانفسیت» و «اینهمانی معرفتی» را در بستری عرفانی و الهیاتی بازخوانی میکند. در این مقاله، ما این نظریه را با عنوان «نظریه هویت جمعی الهی انسان» معرفی و تبیین خواهیم کرد؛ نظریه&zwnj;یی که میتواند افقهایی تازه در فهم انسان و هویت او بروی ما بگشاید.

http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/51391