مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری تاریخ فلسفه 2008-9589 15 1 2024 10 26 Revitalizing the Concept of Greek Logos in Heidegger’s Linguistic Contemplation احیای مفهوم لوگوس یونانی در زبان‌اندیشی هایدگر 5 26 fa حمید رضا عرفانی فر دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران علی نقی باقرشاهی امام خميني (ره) سیدمسعود سیف دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران محمدحسن حیدری دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین 2024 6 23 <span style="mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-ascii-theme-font: major-bidi; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-theme-font: major-bidi; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-theme-font: major-bidi;">The concept of Logos has undergone a complicated process of development. This term was used for the first time by pre-Socratic philosophers as a fundamental concept in relation to the universal and regulative intellect. Heraclitus granted Logos an original status in philosophy. After him, some other philosophers used this term in different meanings and functions in Greek. In Christianity, Logos turned into a divine power and Christ himself. In the contemporary era, Heidegger used this concept in order to explain his perception of language and its relation to Dasein. In this paper, the authors aim to propound and investigate the meanings and concepts that the Greek tried to express using the term Logos based on available evidence in the history of philosophy in ancient Greece. Next, they analyze Heidegger’s standpoint on this old concept and his interpretation and use of Logos in revealing his intentions in terms of linguistic ontology. After comparing the Greeks’ ideas of Logos and Heidegger’s understanding of this term, they conclude that Heidegger chooses Logos because it allows things to be seen. This is because in his view language is not only a tool for communication but also a revealer of the truth of existents. Therefore, he has paid greater attention to this aspect of Logos. مفهوم «لوگوس» در طول تاریخ فلسفه تطوری پیچیده داشته است. این واژه در اندیشۀ فیلسوفان پیشاسقراطی، بعنوان مفهومی بنیادین در نسبت با عقل جهانی و نظم&zwnj;دهنده، آشکار شد. هراکلیتوس لوگوس را به جایگاهی اصیل در فلسفۀ خود رساند. پس از او، فیلسوفان دیگر واژۀ لوگوس را در معانی و کارکردهای مختلفی که در زبان یونانی داشت، بکار بردند. در مسیحیت، لوگوس به نیرویی الوهی و خود مسیح، بدل شد. در دوران معاصر نیز هایدگر این مفهوم را برای توضیح فهمش از زبان و نسبت آن با دازاین، بکار گرفت. در این مقاله با نگاهی به تاریخ فلسفه در یونان باستان، میکوشیم معانی و مفاهیمی که یونانیان سعی داشتند با واژۀ لوگوس بیان کنند مطرح و بررسی کنیم. سپس توجه هایدگر به این مفهوم قدیمی و چگونگی خوانش و بهره&zwnj;گیری از آن، برای بیان مقصودش از حیثیت وجودشناختی زبان، را تحلیل میکنیم. در مقایسۀ آنچه یونانیان در مورد لوگوس میگفتند و آنچه هایدگر از لوگوس میفهمید، به این نتیجه میرسیم که هایدگر لوگوس را از آن حیث که به&zwnj; چیزها اجازۀ دیده شدن میدهد، برگزیده است، چراکه زبان از نظر او، نه&zwnj;فقط وسیله&zwnj;یی برای ارتباط، بلکه آشکارکنندۀ حقیقت موجودات است. بنابرین، این وجه از لوگوس بیشتر مورد توجه هایدگر واقع شده است.

http://hop.mullasadra.org/fa/Article/Download/47161